विश्राणनैकव्यसनी प्रजानुरञ्जनरतो दिदीपे कश्चित् प्रदीपवर्मनामा पृथ्वीपतिः। अजस्रं तदीया त्यागपरम्परा ननन्द। अमुष्य मण्डले प्रकृतयः परमां मुदमुपपेदिरे, समन्ततश्च समृद्धिरुज्जजृम्भे।
आजगाम कदाचिदमुं दिदृक्षुस्तस्य वयस्यः शूरवर्मनामा। सुहृदौदार्यप्रवादं पुरा शुश्राव सः, साम्प्रतं तु प्रत्यक्षतश्चान्ववैक्षत। अथ स सखायमवोचत् - “वयस्य, अन्वतिष्ठेस्त्वमेवमजस्रं वितरणक्रमं चेद्, द्रागेव ते कोशो रिक्तीभवेत्। अभिषेकात् प्रभृत्यद्ययावद् यद् व्यतरः, तच्चेत्समचेष्यः, तर्हि महान्तमर्थसञ्चयमवाप्स्यः।”
प्रतिजगाद चैनं प्रदीपवर्मा - “वयस्य, यावद् विश्राण्यते ततो दशगुणीकृतं प्रतिलभामहे। अतो नैव जातुचिद् वन्ध्यो भवति त्यागः, नापि चार्थक्षयाय कल्पते।”
पुनश्चैनमपृच्छच्छूरवर्मा - “न खलु पारलौकिकपुण्यसञ्चयमधिकृत्य ब्रवीमि। किमु तावदजस्रवितरणेन कोशः पूर्येत?”
“बाढम्, तदेवाहं ते प्रत्यक्षीकरवाणि” इति निगद्य प्रदीपवर्मा प्रकृत्यमात्यान् घोषयामास - “कस्यचिन्महनीयप्रयोजनस्य कृते पौरजानपदानां साहाय्यमपेक्षामहे। यो यो यावद् दित्सेत्, स तावन्नृपमन्दिरप्राङ्गणोपस्थापिते महाकुम्भे निक्षिपेत्” इति।
अहोरात्राभ्यन्तर एव पौरसमर्पितकनकमुद्राभिर्हिरण्यभूषणैश्च भृशं विरराजुः कतिपयभाण्डानि। तदालोक्य शूरवर्मा परं विस्मयमापेदे।
तमुवाच प्रदीपवर्मा - “पश्य, यावदहमददां, ततो दशगुणितं त्वहमेकस्मिन्नेवाह्नि प्रत्यपद्ये। यद्यहममुं त्यागक्रमं नाचरिष्यं, तर्हि प्रकृतयो मां लुब्धं मन्वाना मय्यसूयिष्यन्। सम्प्रति तु प्रकृतिरञ्जनमपारमर्थसञ्चयं चोभे अप्यविन्दम्।”
सख्युस्त्यागमहिमानमन्वबुध्यत, भृशं चैनमभिननन्द शूरवर्मा।