अमोघः खलु निःस्वार्थप्रयासः

शुशोष खल्वैदम्प्राथम्येन स्यानन्दपुरे भगवतः पद्मनाभस्यायतनपुरस्ताद्विद्यमानं पद्मतीर्थाभिधं सरः प्रागष्टादशभ्यो हायनेभ्यः। केनाप्युपायेन जलसमृद्धममुं कासारं दिदृक्षमाणाः पौरा भृशं दध्युः।

तत्रान्तरे साम्बशिवाभिधः कश्चिद् भिषग्वरस्तत्रोपातिष्ठत। विषीदतोऽमून् जनान् स पप्रच्छ - “साकमिह मया सार्धशतमपि जनाः श्रमदानं विधातुं सज्जीभवेयुः किम्?” इति।

“त्वया साकं प्रयतितुं सज्जाः स्मः” इत्यमुं जना ऊचुः।

मेधावितया सर्वदा प्रथमोऽयमध्यगीष्ट तिरुवनन्तपुरीये वैद्यकमहाविद्यालये। नाडीविज्ञाननिष्णातस्यामुष्य न केवलमायुर्वेदे प्रत्युत निगमोपनिषदादिष्वपि भूरिपाण्डित्यमद्योतिष्ट। वृत्तेरुपरतेः पश्चाच्छ्रुत्यध्ययनैकव्यसनोऽसौ विजहार।

आदिदेश चासौ तत्रत्यान् - “श्वो ब्राह्मे मुहूर्ते प्रबोधानन्तरं कृतस्नानाः सार्द्रवसना निराहाराश्च यूयमत्रायात” इति।

समीयुश्च परेद्युरहर्मुखेऽसङ्ख्या जनास्तत्र। तान् सरस्यवतरतः स प्रोवाच - “अहं कञ्चन मन्त्रमुपदेक्ष्यामि, तं यूयं श्रद्धयोच्चारयत” इति। इत्युदीर्य स तान् ऋग्वेदीयं वरुणमन्त्रमशुश्रवत्। एकैकोऽपि जनोऽष्टोत्तरशतकृत्वोऽमुं मन्त्रमजापीत्। तदनु साम्बशिवोऽब्रवीत् - “अथ सर्वेऽपि स्वगृहान् प्रयाथ, स्नानभोजनादिकं च निर्वर्तयत, ततः पुनरपि निवर्तध्वम्। अत्रैवाहं युष्मान् प्रतिपालयिष्यामि” इति।

ववर्ष भृशं पर्जन्यस्तस्यामेव शर्वर्याम्। उषसि तावदपूरि सलिलैः पद्मतीर्थम्। वरुणमन्त्रस्य प्रभावः, पौराणां निःस्वार्थता निराहारतपश्च वृष्टिरूपं फलमदुः। अहो फलेग्रहिता खल्वहङ्कारमुत्सृज्य लोककल्याणाय प्रयतमानानां यत्नस्य!