औदार्यप्रकर्षः

विश्राणनैकव्यसनी प्रजानुरञ्जनरतो दिदीपे कश्चित् प्रदीपवर्मनामा पृथ्वीपतिः। अजस्रं तदीया त्यागपरम्परा ननन्द। अमुष्य मण्डले प्रकृतयः परमां मुदमुपपेदिरे, समन्ततश्च समृद्धिरुज्जजृम्भे।

आजगाम कदाचिदमुं दिदृक्षुस्तस्य वयस्यः शूरवर्मनामा। सुहृदौदार्यप्रवादं पुरा शुश्राव सः, साम्प्रतं तु प्रत्यक्षतश्चान्ववैक्षत। अथ स सखायमवोचत् - “वयस्य, अन्वतिष्ठेस्त्वमेवमजस्रं वितरणक्रमं चेद्, द्रागेव ते कोशो रिक्तीभवेत्। अभिषेकात् प्रभृत्यद्ययावद् यद् व्यतरः, तच्चेत्समचेष्यः, तर्हि महान्तमर्थसञ्चयमवाप्स्यः।”

प्रतिजगाद चैनं प्रदीपवर्मा - “वयस्य, यावद् विश्राण्यते ततो दशगुणीकृतं प्रतिलभामहे। अतो नैव जातुचिद् वन्ध्यो भवति त्यागः, नापि चार्थक्षयाय कल्पते।”

पुनश्चैनमपृच्छच्छूरवर्मा - “न खलु पारलौकिकपुण्यसञ्चयमधिकृत्य ब्रवीमि। किमु तावदजस्रवितरणेन कोशः पूर्येत?”

“बाढम्, तदेवाहं ते प्रत्यक्षीकरवाणि” इति निगद्य प्रदीपवर्मा प्रकृत्यमात्यान् घोषयामास - “कस्यचिन्महनीयप्रयोजनस्य कृते पौरजानपदानां साहाय्यमपेक्षामहे। यो यो यावद् दित्सेत्, स तावन्नृपमन्दिरप्राङ्गणोपस्थापिते महाकुम्भे निक्षिपेत्” इति।

अहोरात्राभ्यन्तर एव पौरसमर्पितकनकमुद्राभिर्हिरण्यभूषणैश्च भृशं विरराजुः कतिपयभाण्डानि। तदालोक्य शूरवर्मा परं विस्मयमापेदे।

तमुवाच प्रदीपवर्मा - “पश्य, यावदहमददां, ततो दशगुणितं त्वहमेकस्मिन्नेवाह्नि प्रत्यपद्ये। यद्यहममुं त्यागक्रमं नाचरिष्यं, तर्हि प्रकृतयो मां लुब्धं मन्वाना मय्यसूयिष्यन्। सम्प्रति तु प्रकृतिरञ्जनमपारमर्थसञ्चयं चोभे अप्यविन्दम्।”

सख्युस्त्यागमहिमानमन्वबुध्यत, भृशं चैनमभिननन्द शूरवर्मा।