दृढीयान् प्रत्ययः

उवास विदेहनगर्यां विद्यापतिर्नाम कश्चित्कविमूर्धन्यः, यः किल भगवतो भाललोचनस्य भगवत्या भागीरथ्याश्चानन्यशरणोपासको बभूव।

प्रत्यासन्नमात्मनोऽन्तकालमवबुध्य स परिजनानेवमन्वशात्— “प्रापयत माममुष्यास्त्रिपथगायास्तीरम्। तत्रैव मे कलेवरपरित्यागो भूयात्” इति।

तदाज्ञामुररीकृत्य चत्वारो वोढार एनं शिबिकायामारोप्य प्रजग्मुः। ‘सिमरिया’तीर्थममुं प्रापयेमेत्यभूत्तेषामाकूतम्, यतस्तत्रैव जाह्नवी स्यन्दते।

कृत्स्नां क्षपामतिवाह्यापि क्रोशमात्रमवशिष्टमध्वानं मेने स धीरः। स तान्वोढॄन्बभाषे— “अत्रैवावरोपयत माम्। उपस्थितो मे कृतान्तः” इति।

पप्रच्छुस्ते वाहकाः— “अविद्यमानायामत्र जाह्नव्याम्, किं न गन्तव्यं भवता तत्तीरम्?” इति।

“तमुद्देशमभिसन्धायैवाहमत्रागतः। यद्यस्या मयि कश्चित्सुतस्नेहो वर्तेत, तर्हि स्वयमेवात्रागत्य सा मां नयेत्। तावन्तमध्वानं व्यतीत्याहमागतः, सापीदमन्तरं तीर्त्वा मामुपगच्छेदित्यस्त्यचञ्चलो मे प्रत्ययः” इत्युदीर्य शिबिकाया अवतीर्य स महाभागः समाधिमन्वतिष्ठत्।

अजस्रं सुरनदीमस्तौत्स कविः। निमेषमात्रेणैव कश्चिद्भागीरथीप्रवाहो रंहसोपसृत्य तं सुकविमपजहार। गच्छता च कालेन तदेवायतनं ‘विद्यापतिनगरम्’ इति प्रथामगच्छत्।