You are here: Home » stories » 196
You are not allowed to perform this action
← 195 
 197 →

विधातुर्लिपेरपरिहार्यत्वम्

जातु शार्ङ्गिणमाबभाषे भार्गवी — “विप्रवरोऽसौ सुदामा ते परमो भागवतः। माधुकरवृत्त्यैव निजकुटुम्बभरणं विधत्ते। विरलमेव दिने द्विरशनमास्वादयति, कदाचित्तु सकृदपि नान्नमश्नाति। तत्किमर्थमुदास्से त्वममुष्मिन्निजाश्रिते?”

इत्थमाकर्ण्य प्रत्युवाच कमलाननः — “देवि, दुर्लङ्घ्यं खलु प्रारब्धं नाम तत्त्वम्। नैव तदकाले विधात्रा लिखितादधिकं कस्मैचिदपि देहिने ददाति।”

श्रियैतन्नामृष्यत। जगाद च — “नाहमिदं श्रद्दधे। यत्नेन चेद्दीयेत तर्ह्यवश्यमेवासौ लभेत।”

निजगाद देवकीसुतः — “नेति। करतलगतमप्यदृष्टोपनिबद्धमेवोपभुज्यते।”

पुनरपि व्याजहार सिन्धुकन्या — “दातुमनिच्छतस्ते कश्चनायं छद्मप्रपञ्चः। अहमेवामुष्मै स्वयमुपदास्यामि, येन नूनमेवासौ लप्स्यते।”

परेद्युर्भैक्ष्याय निर्जगाम विप्रः। सद्मद्वयेऽटित्वापि न कापि भिक्षा तेनासादि। तदा रमामाबभाषे मुरारिः — “धामत्रय एव भिक्षाटनमस्य व्रतम्। यदि तृतीयेऽपि निकेतने किञ्चिन्न लभ्येत तर्ह्यद्योपवास एवामुष्य गतिः। तदधुना त्वमेव किमपि विधेहि येनासौ यथेष्टमन्नमासादयेत्।”

तदनु पद्मा तृतीयगृहस्वामिन्याश्चित्ते विप्रं प्रत्यनुकम्पामजीजनत्। तेन तत्र परमान्नमालेभे सुदामा। परन्तु हा हन्त! स्वगृहं प्रति निवर्तमानोऽसौ पथि स्खलितपदो भुव्यपतत्। ततः कृत्स्नमपि परमान्नं पांशुभिर्व्यामिश्रमभवत्सारमेयस्य च भक्ष्यतामगात्।

तदेतन्निदर्शयन्नाह मधुसूदनः — “पश्य, तस्य परमान्नस्यास्वादनं विधात्रा सारमेयस्यैव भालपट्टिकेऽलेखि। अत एव प्रवादः — नाकाले नाप्यदृष्टलिखितादधिकं कश्चिदपि प्राप्नोतीति।”

← 195 
 197 →
Search
stories/196.txt · Last modified: 2026/11/10 10:18